Hij houdt van mij - hoofdstuk 11


	Hoofdstuk 11 Hij hield zoveel van je, dat Hij je liet gaan Door mensen een vrije wil te geven, heeft de Schepper ervoor gekozen Zijn macht te beperken. Door dit gedurfde experiment riskeerde Hij dat we zowel goede als slechte beslissingen zouden kunnen nemen, een fatsoenlijk maar ook een slecht leven zouden kunnen leiden. Want God is niet op zoek naar opgelegde slaafse gehoorzaamheid. In plaats daarvan begeert Hij de vrijwillige liefde en gehoorzaamheid van zonen die Hem liefhebben om Wie Hij is. -Catherine Marshall, ‘Buiten onszelf’ “Het ging gewoon om gehoorzaamheid, zo simpel is het.” De woorden waaiden over van een levendige conversatie twee tafels van me vandaan in het restaurant waar ik met iemand aan het lunchen was. “Dat was het enige wat God verlangde van Adam en Eva en ze waren niet staat dat te geven.” De anderen knikten instemmend. Wat had ik graag mijn gesprek onderbroken en deel genomen aan hun gesprek. Lange tijd heb ik ook zo gedacht. Waar het allemaal om gaat bij God is onze gehoorzaamheid. Hebben wij allemaal dat niet geleerd? Maar sindsdien heb ik ontdekt dat dit niet zo is. Natuurlijk wil God dat we Hem gehoorzamen, en Adam en Eva zouden ons een heleboel narigheid hebben bespaard als ze Hem hadden gehoorzaamd. Maar God wist, dat hun ongehoorzaamheid alleen maar een symptoom was van iets wat Hij veel belangrijker vindt. Aangezien Hij ons heeft geschapen om te mogen delen in de relatie die Vader, Zoon en Geest in alle eeuwigheid al met elkaar hebben, moeten wij dat op dezelfde manier doen zoals Zij dat doen. Hun eenheid vloeit voort vanuit het feit, dat Zij elkaar absoluut liefhebben en vertrouwen. Je kan dat merken door de manier waarop zij met elkaar spreken en hoe ze met elkaar omgaan. Het spreekt vanzelf dat Gods uitnodiging aan ons om in die relatie te delen, gebaseerd moet zijn op hetzelfde vertrouwen. Je kan God gehoorzamen zonder dat je Hem vertrouwt, en zo de intieme relatie met Hem mislopen. Het is echter niet mogelijk God te vertrouwen en Hem niet te gehoorzamen. Want we zullen zien, dat elke ongehoorzaamheid voortkomt uit het wantrouwen van Gods karakter en Zijn bedoelingen ten aanzien van ons. En zo ging het in de Hof niet om hun gehoorzaamheid, maar om wat er voortvloeide uit hun vertrouwen in Hem. Hij wist dat de eerste stap een stap van Hem vandaan zou kunnen worden in ongehoorzaamheid. Hij wist dat dit een pijnlijke les zou zijn en hen veel zou kosten – maar Hem het meest. En toch koos Hij hiervoor, omdat Hij mensen wilde hebben, die met Hem een liefdesrelatie zouden hebben die alleen zou kunnen bloeien als er vertrouwen zou zijn. En dat echte vertrouwen kon alleen tevoorschijn komen als mensen de vrijheid hadden om die liefdesrelatie te verwerpen. Hoe bizar het ook mag lijken wat de vader van de verloren zoon deed, voor Jezus was het niet zo vreemd. Hij begreep het. Hij had het al gezien,lang geleden in de Hof van Eden. Want Zijn Vader had voor alles gezorgd wat Adam en Eva ook maar nodig hadden: zelfs de vrijheid om gescheiden van Hem te leven. Door dat te doen gaf Hij hen de grootst mogelijke gift: de mogelijkheid om een vrije en liefdevolle relatie met de God van het heelal aan te gaan. Dat zij er voor kozen, om op hun ´eigen wijsheid´ te vertrouwen en de schepping in de kwellingen van de zonde te dompelen, was niet zozeer Zijn zorg, als wel hoe Hij dit fiasco kon gebruiken om hen opnieuw uit te nodigen, bij Hem te komen. Ik doe het liever zelf God vulde Eden met heerlijke vruchtbomen, van elke soort, maar middenin die hof plantte Hij twee bijzondere bomen. De Boom des Levens zou onsterfelijkheid geven aan degene die ervan at. De Boom van Kennis zou je ogen openen om goed en kwaad te zien, zoals God ze ziet. Hij vertelde hen dat ze van iedere boom mochten eten behalve van de Boom van Kennis. Hoewel haar vruchten je zouden verlichten (kennis brengen), zouden ze je ook doden. Zou het niet beter zijn geweest als Hij die boom niet geschapen had? Of haar in ieder geval ergens in een verre uithoek van de aarde had weggestopt? Natuurlijk bood haar aanwezigheid de mens de gelegenheid om de grootste fout te maken van de mensheid, met als gevolg duizenden jaren van zonde, pijn, conflicten en ziekten. Maar God plantte die boom daar niet om ons naar onze ondergang te leiden, maar om ons die vrijheid te geven waardoor de relatie met Hem inhoud zou krijgen. Hij wist, dat welke keuze Adam en Eva ook zouden maken, het in beide gevallen de eerste stap zou worden van een reis waarop ze zouden leren hoe ze op Zijn geweldige liefde zouden vertrouwen. Jammer genoeg echter, zouden ze – net als de verloren zoon - pas leren op God te vertrouwen, nadat ze eerst op zichzelf hadden vertrouwd, om er vervolgens achter te komen hoe erg ze zich hadden laten misleiden. “Je kan worden als God,” beloofde de slang hen op die morgen, toen hij hen overhaalde om te eten van wat God hen verboden had. Wat een verschrikkelijke verleiding! Je zou je iets ergers kunnen voorstellen dan op God te gaan lijken. Had God ze al niet zo gemaakt, lijkend op Hem? Was dat niet Zijn verlangen, om ze uit te nodigen tot een relatie met Hem, die hen zou doen lijken op Hem? Is het verlangen om op God te lijken niet het grootste ideaal in het leven van een christen? Dat zo’n nobel motief gebruikt kon worden voor zoveel ellende, moet voor ons een waarschuwing zijn. Want hier wordt zonde duidelijk ontmaskerd. We zien zonde vaak als slechte daden op zich en missen daardoor de aard van de zonde op zich. In de kern is zonde gewoon iets willen pakken wat God ons niet gegeven heeft. Op dit vlak kunnen onze beste voornemens ons net zo goed gebonden maken als onze meest genotzuchtige verlangens. De zonde van Adam en Eva was niet wát ze wilden, maar hoe ze te werk wilde gaan om het te krijgen. Zouden ze God vertrouwen, dat Hij hen zoals Hemzelf zou maken, of zouden ze hun hand uitstrekken en het zelf pakken? Heeft Jezus dat ingezien, toen Hij satans verlokking om stenen in brood te veranderen weerstond na zijn langdurige vasten? In die handeling op zich zat niets zondigs. Er stond niets in de wet van Mozes die dat verbood, en het zou niet hebben verschild van het veranderen van water in wijn, wat Hij een paar dagen later deed. Maar Jezus vertrouwde erop, dat Zijn Vader Hem alles wat Hij nodig had zou geven. Het vervullen van Zijn eigen ambities, hoe gezond ze ook misschien waren, zou Hem langs hetzelfde pad voeren als dat van Adam en Eva. Hij wist, dat er aan Gods gaven altijd twee kanten zitten. Ze kunnen gebruikt worden voor Zijn glorie, of misbruikt worden voor onze eigen eerzuchtige verlangens. Jezus koos voor de eerste, Adam en Eva voor de laatste. De boom in de Hof stond daar niet als een toets om hun trouw te beproeven. Haar vrucht bezat echte geestelijke macht. Degenen die ervan zouden eten, zouden goed en kwaad zien zoals God ze ziet. En dat is precies wat er gebeurde met Adam en Eva. Zodra zij hun tanden in de vrucht hadden gezet, werden hun ogen geopend zodat ze het verschil zagen tussen goed en kwaad, en het eerste wat zij zagen was, hoe slecht zij waren geworden. Die kennis overdekte hen met schaamte en vernietigde hun relatie met God. Een vakkundig geplaatste leugen Al wat de vijand nodig had om een wig te drijven tussen Eva en haar Schepper was een ‘vakkundig’ geplaatste leugen,. Als je ooit het slachtoffer bent geweest van zo’n soort leugen, dan weet je hoe vernietigend die kan zijn. “Sara geeft niets meer om de groep.” In een poging mij in discrediet te brengen, werd dit door een van de leiders van de gemeente waar ik een van de voorgangers was, over mijn vrouw gezegd. Het sloeg nergens op, want wij hadden 15 jaar geleden geholpen met het tot stand komen van de groep en we hielden van ze als dierbare vrienden. Wat hun woorden echter geloofwaardig deed klinken was dat de leugen was verpakt in waarheid.”Wayne is al twee zondagen de stad uit en zijn vrouw is beide zondagen niet in de zondagochtenddienst geweest.” Het was waar dat ze er niet was geweest, want ze was de stad uit geweest om mijn moeder te helpen, omdat er plotseling iemand in de familie was gestorven. Ze had haar huis schoongemaakt en was haar verder ook tot emotionele steun geweest gedurende mijn afwezigheid. Er is niets zo gevaarlijk als het nemen van iets dat ´waar´ is en vervolgens ‘bewijzen’ dat het niet waar is. Als je een klein leugentje vermengd met een grote waarheid, is dat net zo iets als cyankali mixen met een medicijn. Je weet niet dat het er in zit, totdat je het drinkt, maar dan is het te laat. En dat is alles wat de slang nodig had om Adam en Eva in slaap te wiegen tot aan hun nachtmerrie. “Je zult echt niet sterven,” was genoeg leugen om Eva’s denken op een zijspoor te brengen. “Zullen we echt niet sterven,” moet ze gedacht hebben. “Waarom heeft Hij dat dan tegen ons gezegd?” De vijand had z’n antwoord klaar. “Want God weet, dat als je daarvan eet, je ogen open zullen gaan en dat je zoals God zal zijn, en het verschil tussen goed en kwaad zal weten.” Die laatste zin is waar, elk woord in die zin. God wist echt wel dat zij zo als Hij zouden worden, en het verschil tussen goed en kwaad zouden weten en Hij heeft dat later ook gezegd. Maar let er eens op, hoe boosaardig deze woorden zijn geworden in de context van een leugen. Als zij werkelijk geen schade zouden ondervinden van het eten van die vrucht, deed God dit alleen maar omdat Hij niet wilde dat zij net zo als Hem zouden worden. Met andere woorden: Hij hield iets achter. Daar zit de angel. De God die hen gemaakt had was niet te vertrouwen. Hij was onveilig, te bedreigend om ook maar iemand als Hem te laten zijn. Nu zij Gods motieven jegens hen niet meer konden vertrouwen, konden Adam en Eva Hém niet meer vertrouwen. Hun relatie met God was nu onbetrouwbaar, niet meer waardevol, maar iets waarbinnen je (angstig als je was) erg je best moest doen om te krijgen wat God je misschien niet zou willen geven. Met andere woorden: ze handelden tegen Zijn wil in, in plaats van met Hem samen te werken. Omdat ze niet wisten wat ze moesten doen deden ze iets waarvan ze dachten dat dat het beste was. Toen ze zagen hoe lekker de vrucht eruit zag, en omdat ze wijs wilden worden, aten ze ervan. Aan de wortel van alle zonde komen we hetzelfde excuus tegen:”Ik weet het beter. Ik kan pakken wat ik hebben wil, en het doet me niets. Wie heeft God eigenlijk nodig?” De vijand had gewonnen, tenminste voorlopig. Hij had de zuiverheid van Gods nieuwe schepping aangetast en de relatie tussen God en de mensen van wie Hij hield, uiteen gerukt. Duizenden jaren later ondervinden wij nog steeds de gevolgen daarvan. Maar de slang had niet het laatste woord. Iets dat groter is dan gehoorzaamheid Stel je nu eens even voor dat Eva God goed genoeg had gekend om Zijn liefde voor haar te vertrouwen. Wat zou zij dan hebben geantwoord op de beschuldiging van de slang? Ik zie haar gezicht al voor me, vol verbazing kijkend terwijl ze haar lach probeert in te houden. “Heb je het over onze God? Degene die met ons wandelde in de hof gisteravond en die zo veel van ons houdt, dat Hij ons alles heeft gegeven voor ons welzijn? Jij beweert, dat Hij tegen ons zou liegen, omdat Hij niet wil dat wij net zoals Hij zouden zijn? Dat is absoluut volkomen uitgesloten! Zo iets zal Hij nooit doen. Wij zijn Zijn kinderen, weet je!” En ze zou zonder zich te bedenken weggelopen zijn. Dat is het soort vertrouwen, dat God voor ons in gedachten heeft. Als gehoorzaamheid het belangrijkste zou zijn geweest voor God, denk je dan niet, dat Hij het hele scenario veel duidelijker had gemaakt. Hij had hen verteld, dat ze niet van die boom moesten eten omdat ze anders zouden ze sterven. Zou er dan niet meer over hebben gezegd? Hij had hen kunnen vertellen hoe het Zijn schepping zou vernietigen door zonde, ziekte en relationele gebrokenheid in Zijn wereld te brengen. Het zou hen ongelofelijk veel pijn geven en niet alleen hen, maar allen die in de duizenden jaren na hen zouden komen. Hij had kunnen vertellen, dat ze alleen maar van de Boom des Levens hoefden te eten, zodat ze voor eeuwig onschuldig in Zijn tegenwoordigheid zouden kunnen zijn. Maar dat vertelde Hij hen niet. Als Hij het gedaan had, waren ze misschien gehoorzaam geweest, maar niet omdat ze Hem vertrouwden. Ze zouden Hem gehoorzaamd hebben, alleen maar omdat het hun eigenbelang zou hebben gediend. God zou slechts een stuk gereedschap geweest zijn voor hun eigen voldoening. Hun eigen ik zou nog steeds het middelpunt van hun keuze zijn, en dat zou hen ervan weerhouden om de volle levenskracht in Hem te ontdekken. Neen, God deed het niet, omdat Hij iets veel beters wilde. Ook onderbrak Hij de slang niet om de waarheid nog eens even heel duidelijk te maken. Want Hij was daar toch, nietwaar? Of dacht je dat Hij druk bezig was in de hemel, en dat Hij Zich had omgedraaid op dat kritieke ogenblik? Wij weten nu, wat Adam en Eva toen niet wisten. Ze herkenden Hem pas toen Hij Zich bekleedde met een fysiek lichaam en met hen in de hof wandelde. Zij wisten niet dat deze God overal in Zijn schepping aanwezig is. Dus, waarom kwam Hij niet tussenbeide? Kan het om dezelfde reden zijn, waarom Jezus Petrus niet naar huis stuurde, in plaats van toe te staan dat hij Hem volgde naar de binnenplaats van het huis van Kajafas, waar de verloochening weldra zou plaatsvinden? God ziet al bevrijding, zelfs als we (zullen) falen. Hij schijnt Zich minder druk te maken om wat we verkeerd doen, dan om hoe we hierop reageren. zullen we daardoor stoppen met vertrouwen op ons eigen kunnen en onze ‘eigen’ wijsheid en in plaats daarvan er achter komen wat het inhoudt om op Hem te vertrouwen? Als dat zo is vindt Hij ons falen de moeite en de pijn die ze veroorzaakt waard. Het laatste woord Ik ben er zeker van dat de vader van de verloren zoon op de veranda kon zitten nadat zijn zoon was teruggekeerd en denken dat het geld dat zijn zoon in zonde verkwist had, goed besteed was geweest, omdat het er toe geleid had dat zijn zoon aan het eind van zijn latijn was gekomen en hem tot de relatie had geleid die de vader altijd al met hem had willen hebben. Hoe pijnlijk het ook was geweest om te zien gebeuren, voor de zoon was het nodig geweest om er achter te komen wat voor soort vader hij had. Had God Adam en Eva niet kunnen helpen om de juiste beslissing te nemen? Natuurlijk wel. Maar Hij wilde iets anders nog liever: het vertrouwen aanwakkeren, waardoor zij deel zouden kunnen hebben aan de Goddelijke gemeenschap. Wat een ongelofelijk plan! God liet toe dat ze een keuze konden maken, die duidelijk hun eigenbelang xou dienen. Maar ze was zo opgezet, dat het najagen van hun eigen verlangens hen zou leiden tot het doen van de verkeerde keuze. Alleen wanneer ze Hem zouden vertrouwen, zouden ze het dieptste verlangen van hun hart ervaren. Eden was niet de laatste test. In Gods hart was het slechts de eerste van velen. Een bekend gezegde luidt: ‘Als je van iets houdt, moet je het ‘los’ laten...Als het naar je terugkeert, is het van jou. Als het niet terugkeert, is het dat nooit geweest‘. Alleen zij die genoeg van iets hielden om het te kunnen loslaten, kunnen een glimp opvangen van wat God in die Hof gedaan heeft. Zoveel hield God van ons. En hoewel er in de loop van de geschiedenis velen zijn geweest, die niet terug kwamen, hebben vele anderen dat wel gedaan. Op de een of andere manier wordt het hartzeer over hen die niet terugkwamen tenietgedaan door de vreugde over hen die het wel deden. En zo is de tragedie in de Hof een opstap geworden naar iets mooiers dat Hij wilde. Midden in de zonde en de zelfzucht, gebruikt Hij onze weerspannigheid als de broedmachine, waarin ons vertrouwen in Zijn liefde toch nog geboren kan worden. Op die dag begon er een process, dat haar hoogtepunt zou bereiken aan een andere boom: deze keer een kruis, op een heuvel bij Golgotha. Hier zou genade triomferen over zonde: en het vertrouwen dat in die Hof voor Adam en Eva zo verstoord was geworden, zou een zekerheid worden voor hen die God toebehoren. “Door de overtreding van die ene mens kreeg de dood de wereld in haar macht. Hoeveel meer is er door die andere mens, Jezus Christus, gebeurd! Door Zijn overvloedige genade is vrijspraak mogelijk geworden. Zij die deze grote gift van Hem aannemen, zullen samen met Hem leven en als koningen heersen. -Romeinen 5: 17 Vragen voor jouw persoonlijke reis: • Vraag aan God om je te laten zien, waar wiggen van wantrouwen zitten tussen jou en Hem. • Op welke gebieden merk je, dat je twijfelt aan Zijn liefde voor jou of aan Zijn bedoelingen met jou? • Op welk gebied vertrouw je meer op je eigen kunnen en wijsheid, waardoor je eerder verder van Hem vandaan bent geraakt, dan dichter bij Hem bent gekomen? • Vraag aan God hoe je van de relatie met Hem op Zijn manier kunt genieten en niet volgens jouw gedachten. Voor bespreking in de kleine groep: • Bespreek het volgende: Je kan wel gehoorzamen zonder dat je vertouwt, maar je kan niet vertrouwen, zonder dat je gehoorzaamt. • Denk eens terug aan momenten in je leven, waar jouw pogingen om goed te doen alleen maar een averechtse uitwerking hadden en de situatie alleen maar verslechterde. • Wat voor dingen fluisterde de vijand in je oren om een wig te drijven tussen jou en God, zodat jouw vertrouwen in Hem werd uitgehold? • Hoe denk je, dat God je kan helpen om Hem meer te vertrouwen? Vraag het aan Hem. Ga naar hoofdstuk 12

	Lifestream Homesite van de schrijver Wayne Jacobson (Engels) Contact Contact mogelijk met de vertaler Coen Groos of met de webmaster Mirjam Slootweg alias Cybermier

	De schrijver, Wayne Jacobson, heeft vaak gezegd dat ‘HE LOVES ME’ het belangrijkste boek is dat hij ooit heeft geschreven. Het is zijn verlangen dat dit boek voor iedereen beschikbaar is. Leren leven vanuit de dagelijkse ervaring van Vaders liefde en niet vanuit een prestatie-gerichtheid die voortkomt uit een religieus plichtsbesef. Dit zal je leiden naar een intiemere vriendschapsrelatie met Hem. Het zal je diepste innerlijk raken en je volkomen veranderen. Het zal je vrijzetten om Hem in de wereld bekend te maken door met anderen deze reis te delen en je zult ervaren hoe fantastisch het leven van een christen kan zijn. Deze vertaling van ‘HE LOVES ME’ (van Wayne Jacobson) wordt je gratis aangeboden. Hoewel er copyright op rust, mag je het via de elektronische weg of in geprinte vorm doorgeven aan anderen, als je er maar geen geld voor vraagt en niets aan de inhoud verandert.