|
|  | | |
Hoofdstuk 5
Welkom thuis
“Het grote gevaar voor ons allemaal is... dat we op een dag wakker worden en er achter komen dat we druk zijn geweest met het omhulsel en uiterlijke praal, en het eigenlijke leven misgelopen zijn. Dat is wat je bidt, dat je vrienden dat bespaard zal blijven – tevreden zijn met een leven dat ... de frisheid en opwinding niet kent zoals we die in de vriendschap met de Vader vinden.”
Phillips Brooks (1835-1893) Preken
Ik heb die blik op z’n minst tien keer gezien: “Zal ik ‘m vertrouwen of niet?”
Ik ken de strijd die op nog geen 10 meter van me vandaan omgaat in de net weggelopen jonge hond, die afweegt of ik te vertrouwen ben of niet. De kwelling is ondragelijk. Ze doet een paar aarzelende stapjes naar voren, bedenkt zich en draait haar kop om alsof ze de betovering die haar dreigt te pakken, wil ontlopen. Ik zou dolgraag naar haar toe willen rennen, haar beet willen pakken en haar ervan willen overtuigen hoe veilig ze bij mij is, maar al zou ik maar voorover buigen, dan zou ze zelfs verder wegrennen, het donker in. Op dat moment heeft de hond tegenover me er geen flauw idee van wat haar te wachten staat als ze haar angst zou overwinnen.
Alle fijne dingen bij mij in huis zouden voor haar zijn, en dat zijn er nogal wat, als ze komt. De lange lijst van verdwaalde of in de steek gelaten jonge hondjes die in onze voortuin opdoken, doet mij me afvragen of ons adres niet ergens op een brandkraan staat gekrast, want het hart van mijn vrouw is het liefste en zachtste plekje van de hele stad als het aankomt op een hond zonder thuis.
Bij ons krijgen verdwaalden een koninklijke behandeling – inclusief een vlooienbad, liefdevolle aandacht, en genoeg eten en drinken. Gedurende de hele volgende week doet mijn vrouw er alles aan om de eigenaar te vinden, als het dier kwijtgeraakt was. Als dat niet helpt, zet ze een advertentie in de krant en biedt een jong hondje gratis aan voor iemand die haar een goed thuis wil geven. En ze zal het hondje alleen meegeven als ze ervan overtuigd is dat het nieuwe gezin ‘haar’ hondje goed zal verzorgen.
Velen van die honden ontdooien al snel door die aandacht, maar er zijn er ook bij die zich gedragen alsof ze door ieder mens die ze gekend hebben, geslagen zijn. In plaats van dat ze naar het openstaande hek toerennen, en naar de liefde die ze zo nodig hebben, duiken ze in elkaar in de schaduw van de struiken of het huis, onzeker: is het wel veilig?
Het meest recente hondje dat aan kwam lopen was er zo eentje. Ik stak m’n hand uit om haar wat eten te geven. Ik wist dat ze al een tijdje geen eten had gehad, want ik kon elke rib door haar vacht heen tellen. Ik probeerde haar met lieve woordjes en een zachte stem te lokken. Dit zou niet eenvoudig zijn. Ik wilde haar niet dwingen binnen te komen, want dat zou voor haar te riskant zijn, zo in de nabijheid van mijn kinderen en mijn eigen honden. Als ze zou komen, zou dat vrijwillig moeten zijn.
Zo ging het spelletje een tijdje door en het kon twee kanten op gaan: zou ik voor haar zorgen en haar helpen, of zou ik de zoveelste zijn die haar pijn deed of in de steek liet. Ze wilde niet nog meer pijn lijden en zou er de voorkeur aan geven om weg te gaan als mijn uitnodiging alleen maar nog meer verdriet zou brengen.
Ik wist precies hoe zij zich voelde.
Iedere keer als ik dit meemaak met zo’n weggelopen hondje, moet ik er aan denken dat dit een goed beeld geeft van Gods smeekbede naar mij toe, en hoe moeilijk ik het vind om hem te vertrouwen. De keuze om iemand te vertrouwen is nooit makkelijk – niet voor zwerfhonden, en ook niet voor ‘zwerf-zonen en -dochters’.
Een voorbereide plek
“In het huis van Mijn Vader zijn vele woningen –anders zou Ik het u gezegd hebben – want Ik ga heen om u plaats te bereiden; en wanneer Ik heengegaan ben en u plaats bereid heb, kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u mag zijn waar Ik ben.”
-Johannes 14: 2-3
Kan de uitnodiging nog duidelijker zijn? Jezus vertelde Zijn volgelingen over een huis, met een Vader die staat te wachten op degenen die komen om hun plaats in Zijn huis in te nemen. Klinkt dat niet bekend in de oren?
We missen zo gemakkelijk wat Hij wil zeggen, als we ten onrechte denken dat dit op de verre toekomst betrekking heeft, op Zijn wederkomst, en op de woningen in de hemel. Jezus heeft het hier over Zijn eerste ‘heengaan’ – Zijn dood aan het kruis; en Zijn eerste ‘terugkomst’:de opstanding. Deze gebeurtenissen zouden in de eerstvolgende dagen plaatsvinden en Jezus wilde dat ze zouden begrijpen hoe belangrijk ze wel waren.
Het is het kruis waar het om draait, als de centrale gebeurtenis die voor ons de deur heeft geopend om in de Liefde van de Vader te ‘wonen’. De apostel Paulus heeft ons verteld, dat als we werkelijk begrijpen wat er tussen de Vader en de Zoon is gebeurd, we eens en voor altijd zouden weten hoe diep hun liefde voor ons is. We zullen later vanuit dit gezichtspunt kijken naar de kracht van het kruis.
Jezus zou een deur openen en na de Opstanding terugkeren om ze te laten zien hoe ze in Zijn Vaders Huis konden wonen – de plek in het hart van de Vader die Hij voor ieder van hen heeft klaargemaakt.
Voor de discipelen raakten Zijn woorden kant noch wal. Toen Hij hen vertelde dat zij de weg wisten waar Hij naar toe ging, ging Thomas daar tegen in en zei:”Wij weten niet waar U naar toe gaat, dus hoe kunnen we dan de weg weten?”
Jezus zei ook: “Je kent Mij, Filippus, en Ik ben de Weg.”
Hij wist dat ze erg in de war waren. Hij wist dat ze de nieuwe relatie die ze na de Opstanding zouden kunnen hebben met Hem en Zijn Vader niet begrepen. Maar Hij zei gewoon – jullie kennen Mij! Ik zal er voor zorgen dat jullie daar komen. Let erop, dat Hij hier niet focust op het proces dat ze zouden moeten doorlopen, maar op de Persoon die ze zouden moeten kennen. Hij brengt het opnieuw helemaal terug tot relatie. “Blijf in Mij; dan zal je alles weten wat je moet weten.”
Een vader die je kan vertrouwen
Om de relatie te hebben die God met je wil hebben en waarnaar jouw hart verlangt (anders was je nu dit boek niet aan het lezen), moet je Hem eenvoudigweg leren vertrouwen.
Ik weet dat dit veel makkelijker gezegd is dan gedaan. We zijn er allemaal in ons leven achter gekomen, dat toen we andere mensen vertrouwden, het er op uit draaide, dat we werden gefrustreerd en teleurgesteld. Zelfs mensen die misschien wel het meest van ons hielden, hebben ons op de een of ander manier in de steek gelaten. De les die ons vlees ons al op jonge leeftijd heeft geleerd is ‘zorg voor jezelf, want niemand anders zal dat doen’.
Misschien is het net zo als bij die zwerfhonden die naar ons huis komen: iedereen die je ooit hebt vertrouwd, heeft dat vertrouwen beschaamd. Misschien vind je wel dat God jouw vertrouwen beschaamd heeft, omdat Hij niet deed wat jij vond dat een liefhebbende vader had moeten doen. Sommigen van ons werden uitgebuit door mensen die naar ons toekwamen in Gods naam. Zij claimden dat zij Gods wil voor ons wisten, maar ze wilden ons alleen maar gebruik (lees: ‘misbruik’) van ons maken ten behoeve van hun eigen behoeften.
Mijn hart gaat vooral uit naar hen wier aardse vaders hun vertrouwen hebben beschaamd en wier verleden is getekend door menselijk falen en gebrokenheid.
Ik weet dat sommigen van jullie dit boek lezen, omdat de boodschap jullie hart raakt. Maar iedere keer dat je het woord ‘Vader’ leest, krimpt er binnen in je iets ineen. Het is geen woord dat je associeert met tedere gevoelens, maar eerder een woord dat oude wonden openhaalt.
Voor jou roept het woord ‘Vader’ beelden op van misbruik, verwonding, niet-gewenst zijn , niet-aanvaard-worden: verlatenheid. Het verbaast me dat zovelen die ernaar verlangen om God te leren kennen een vader hadden die zo gebroken was dat hij ook niet het geringste blijk van liefde aan zijn eigen kinderen kon geven. Of hij zocht zelfzuchtig zijn eigen genoegens of hij gebruikte jou als een boksbal voor zijn eigen pijn, en hij liet een spoor van verwonde kinderen achter die niet weten wat het is om een vader te hebben.
Verraden te worden door mensen van wie wij juist de meeste liefde (mochten) verwachten, kan diepe wonden achterlaten. Maar ook deze kan God genezen en helen. In feite is de reden waarom deze wonden zo erg pijn kunnen doen, dat God ons juist geschapen heeft om bemind te worden door een Vader die zelfs het beste aardse voorbeeld in de schaduw stelt. Zelfs degenen onder ons die een goede vader hebben gehad, kunnen zich moeilijk een perfecte vader voorstellen. Zelfs de beste vaders, zoals we in het vorige hoofdstuk gezien hebben, kunnen niet tippen aan de liefde die de Eeuwige Vader voor jou heeft.
Het kan even duren, maar God kan, en zal, ons helpen om Zijn Vaderschap niet af te meten aan het teleurstellende resultaat binnen een gebroken mensheid, maar laten zien wat Zijn Vaderschap werkelijk inhoudt, namelijk om geliefd te zijn door de meest ontzagwekkende Vader in het universum.
Dus al roept het woord ‘vader’ niet de meest tedere beelden in je op, ontzeg jezelf niet de mogelijkheid om een plek in Zijn woning in te nemen.
Met ongelofelijk veel geduld en liefde ‘lokt’ Hij ons, om onze angsten los te laten en Hem te omhelzen. Hij wacht op het ogenblik waarop we ineens zullen weten dat we veiliger zijn in Hem dan op welke andere plek dan ook. In het begin kan je schuchter zijn, maar keer je naar Hem toe en laat jezelf gaan, en vertrouw Hem, al is het nog zo behoedzaam.
Hij begrijpt dat je bang bent opnieuw teleurgesteld te worden. Maar Hij is er nog steeds en strekt geduldig Zijn hand naar je uit. Hij zal proberen dichterbij te komen, totdat je je angstig terugtrekt. Dan trekt Hij Zich terug, want Hij wil je geen pijn doen, en hoopt dat Zijn tederheid jou op een dag zal overhalen.
Vertrouw Hem maar
Vertrouw Hem. Dat is makkelijk gezegd, maar o zo moeilijk om in praktijk te brengen. Niets is theologisch zekerder dan dat God trouw en geloofwaardig is. Maar leren hoe je kan leven in dat vertrouwen, in de bochten en kronkelingen op je levenspad, is de moeilijkste uitdaging die we kunnen tegenkomen.
Het kostte God bijna heel Abarahams leven om hem de vreugde te leren ervaren van Hem te vertrouwen. Maar Hij deed het. Zelfs toen hem gevraagd werd om zijn enige zoon en erfgenaam op te geven, vertrouwde hij Gods plan en Gods karakter genoeg om de opdracht uit te voeren.
Om dat voor elkaar te krijgen deed God enkele buitengewone dingen voor Abraham. Wees gerust, God weet hoe moeilijk het voor je is om Hem te vertrouwen. Hij voelt zich daardoor niet aangevallen en wordt ook niet boos op je.
Hij weet, dat alleen door op Hem te vertrouwen jij deel kan hebben aan een relatie met Hem en kan genieten van de volheid van een leven in Zijn gezin. Hij weet ook dat je hem alleen zal vertrouwen naar de mate dat je zeker bent van Zijn liefde voor je.
Daarom heeft Hij je geschapen en daarom heeft Hij zo’n buitengewoon plan met jou, om je te leren hoe jij je angst opzij kan zetten en in Zijn armen kan lopen. Dan kan Hij je dichter naar Zich toe trekken, je tegen Zich aandrukken en vervullen wat Hij Zich al voor de grondlegging der wereld in Zijn hart had voorgenomen.
Dit is de reis van je leven – Hem meer en meer vertrouwen, iedere dag van je leven. Hoe meer je Hem vertrouwt, hoe meer je van Zijn leven zal ervaren. Maar probeer dit niet op eigen kracht te bereiken. Het zal je niet lukken. Hij zal je bij de hand nemen en je laten zien hoeveel Hij van je houdt, zodat je niet langer je eigen weg hoeft te gaan en je jezelf moet beschermen op een manier die anderen doet terugdeinzen, waardoor jij en de mensen om je heen weer bezeerd worden.
Aardige God of gemene God
We waren op een retraite-weekend voor mannen in de bergen van Navada en we hadden net een pittige discussie gehad over Gods genade naar aanleiding van de brief van Paulus aan de Galaten. Een jongeman die met me wilde praten, stond al een tijdje op me te wachten, totdat er genoeg mensen waren vertrokken zodat we in alle rust konden praten.
“Ik heb deze twee dagen naar u geluisterd toen u sprak over een liefhebbende Vader. Vanaf de tijd dat ik christen ben heb ik alleen nog maar een gemene God gediend, en elke dag was ik bang dat ik buiten Zijn wil zou zijn en dat Hij mij zou verwerpen. Ik wil echt wel geloven, dat Hij de ongelofelijke Vader is waar u het over had, maar ik heb besloten om dat niet te doen.
“Echt waar?” vroeg ik. “Waarom niet?”
“Ik ben er niet zeker van dat u gelijk hebt. Ik heb hier de laatste paar dagen over nagedacht en ik heb besloten om de gemene God te blijven dienen.” Hij had het allemaal op een rijtje gezet. “Zoals ik het zie, als ik gelijk heb en ik dien een gemene God, dan zit ik goed op de dag des oordeels. Als ik het bij het verkeerde eind heb en Hij is de Vader waar u het over heeft, dan zal Hij begrijpen waarom ik het gedaan heb.”
“Maar als ik nu verander en deze liefhebbende God ga dienen, wat gebeurt er dan als Hij de gemene God blijkt te zijn die ik altijd gedacht heb dat Hij is? Dan zit ik in de moeilijkheden.”
“Het is jouw keus,” zei ik tegen hem. “Maar mag ik, voordat je je keuze maakt, je eerst even iets vragen?”
“Wat dan?”
“Zou de God die jij dient ooit Zijn leven geven voor jou aan een kruis?”
Hij keek me aan en schudde zijn hoofd. “Uitgesloten!”
“Hoe kan Hij dan de God van de Bijbel zijn? God wist, dat het voor ons niet eenvoudig zou zijn om zo’n ongelofelijk vriendschapsaanbod te accepteren en dat is de reden waarom Hij Zich zoveel moeite getroost om ons te overtuigen.”
Ik heb hem alleen maar in dat weekend ontmoet en ik weet niet hoe het verder met hem is gegaan, maar hij lijkt op zoveel anderen die ik op mijn ‘reis’ heb ontmoet. Van alle verdraaide beelden van God die er zijn, hebben ze besloten dat het veiliger is om Hem te zien als een gemene God.
Ze hebben er geen flauw vermoeden van hoe mis ze het hebben.
En ze weten niet, dat bang zijn voor een veeleisende God hen nooit’ thuis’ zal brengen. Ze zullen nooit in staat zijn genoeg te doen om te verdienen wat Hij hen wil geven.
Om de woning binnen te gaan moeten we onze angst inruilen voor een liefde die veel sterker is.
“Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven; neem mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw zielen.”
- Mattheus 11: 29
Vragen voor je persoonlijke reis:
• Welke reserves houden jou tegen om je helemaal aan God toe te vertrouwen?
• Besef, dat de enige manier om Hem meer te vertrouwen is, Zijn liefde beter te kennen.
• Vraag Hem iedere dag om de diepte van Zijn liefde aan je te openbaren en daardoor je te leren hoe je Hem meer kunt vertrouwen.
De liefde kent geen angst.
Maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit,
want vrees houdt verband met straf.
En wie vreest is niet volmaakt in de liefde.
- 1 Johannes 4: 18
Voor bespreking in de kleine groep:
• Heb jij je ooit zo gevoeld als dat kleine verdwaalde hondje: bang om iemand te vertrouwen, omdat je in het verleden (zo vaak) teleurgesteld werd?
• Noem eens een paar voorvallen uit het verhaal over Abraham, die door God gebruikt werden om Hem te leren vertrouwen.
• Vertel eens hoe God jou geleerd heeft op Hem te vertrouwen.
• Hoe kunnen we Gods liefde beter leren kennen?
Ga naar hoofdstuk 6
| |
| | |
Lifestream
Homesite van de schrijver
Wayne Jacobson (Engels)
Contact
Contact mogelijk met de vertaler Coen Groos of met de webmaster Mirjam Slootweg alias Cybermier
| |  | | |
De schrijver, Wayne Jacobson, heeft vaak gezegd dat ‘HE LOVES ME’ het belangrijkste boek is dat hij ooit heeft geschreven. Het is zijn verlangen dat dit boek voor iedereen beschikbaar is. Leren leven vanuit de dagelijkse ervaring van Vaders liefde en niet vanuit een prestatie-gerichtheid die voortkomt uit een religieus plichtsbesef. Dit zal je leiden naar een intiemere vriendschapsrelatie met Hem. Het zal je diepste innerlijk raken en je volkomen veranderen. Het zal je vrijzetten om Hem in de wereld bekend te maken door met anderen deze reis te delen en je zult ervaren hoe fantastisch het leven van een christen kan zijn.
Deze vertaling van ‘HE LOVES ME’ (van Wayne Jacobson) wordt je gratis aangeboden. Hoewel er copyright op rust, mag je het via de elektronische weg of in geprinte vorm doorgeven aan anderen, als je er maar geen geld voor vraagt en niets aan de inhoud verandert.
| | |
|
Inhoudsopgave